50 Recipes "Long Interview"

posted on 07 Aug 2010 08:51 by moco-ism in translation

Hayami Mocomichi 50 Recipes Book

มาแล้วค่ะ หนังสือ ๕๐ เมนูอาหาร โดยฮายามิ โมโคมิจิ
ต้องขอบคุณเจ๊จินที่อุตส่าห์เป็นธุระจัดหามาให้ ... หนังเล่มนี้บอกได้คำเดียวว่า "อิ่มค่ะ"
อิ่มอกอิ่มใจเป็นที่สุด ก็แหม...แต่ละเมนู น่ากินทั้งนั้นเลย
มองคนทำไป มองอาหารไป น้ำลายไหล เคลิ้มกันไปเลยทีเดียว 555

เอาล่ะ ไหนๆก็ได้มาครอบครองแล้ว จัดการแปลบทความในหนังสือให้ได้อ่านกันก็แล้วกันเนอะ
เนื่องจากเรามีเวลาจำกัด เลยแปลได้แค่บางส่วนเท่านั้น ที่เหลือจะค่อยๆตามมาทีละน้อย
แล้วแต่เวลาจะเอื้ออำนวยนะคะ ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ

Long Interview

สาเหตุที่ผมทำอาหาร

    ผมเริ่มทำอาหารครั้งแตกตอนสมัยอยู่ชั้นประถมครับ เพราะว่าที่บ้านผม คุณพ่อคุณแม่ต่างก็ทำงาน
เวลาผมหิวๆกลับมาถึงบ้าน ก็มักจะพบว่า มีเหรียญ 500 เยนวางอยู่บนโต๊ะ พร้อมกับโน้ตข้อความว่า
"ถ้าเกิดหิวก่อนถึงเวลากินข้าวเย็น ก็เอาเงินนี้ไปซื้ออะไรมากินก็แล้วกัน" เป็นแบบนี้อยู่บ่อยๆครับ
แต่ด้วยความที่ยังเป็นเด็ก แทนที่จะซื้อของกิน ผมก็เก็บเงินนั้นไปซื้อของเล่นพวกหุ่นจำลอง
ทีนี้ผมก็เลยต้องเอาผักกับเนื้อที่เหลืออยู่ในตู้เย็นเอามาผัดกินไปก่อน
ซึ่งนี่ก็น่าจะเป็นจุดเริ่มต้นการทำอาหารของผมครับ
อันที่จริงในตอนนั้น ผมไม่ได้รู้ซึ้งในรสชาติความอร่อยของอาหารเลยแม้แต่น้อย ก็เพียงแค่รู้สึกว่า
"หิวแล้วนะ.. มีอะไรกินบ้างล่ะเนี่ย? ..เอ้า ผัดๆกินเอาแล้วกัน.."  อะไรทำนองนั้นครับ
แต่พอทำไปเรื่อยๆ ก็เริ่มเกิดไอเดียต่างๆขึ้นมาโดยอัตโนมัติ อย่างเช่น "ถ้าใส่อันนี้ลงไปน่าจะอร่อยนะ"
"ลองปรุงรสด้วยเครื่องปรุงอันนี้หน่อยดีมั๊ยนะ" จะว่าไปแล้วเครื่องปรุงรสที่ผมชอบมากเป็นอันดับหนึ่งคือ Ponzu ครับ
( *Ponzu = เครื่องปรุงรสที่ได้จากการหมักผลส้ม ) ไม่ว่าจะกินอะไรผมก็ต้องเหยาะ Ponzu ลงไปตลอดเลย

    แล้วช่วงนั้นมีรายการ "ยุทธการกะทะเหล็ก" ออกอากาศทางโทรทัศน์อยู่ด้วยครับ
รายการนี้เป็นรายการเกมโชว์แข่งขันทำอาหาร โดยให้ผู้เข้าแข่งขัน 3 คนแข่งกันทำอาหารในหัวข้อเดียวกัน
ผมดูทุกอาทิตย์เลย ท่วงท่าในการทำอาหารพ่อครัวแต่ละคนผมว่าเท่ห์สุดๆครับ ไม่ว่าจะเป็นท่าทางการขยับหม้อหรือกะทะ
หรือท่าทางการใช้มีดหั่นผักให้เป็นฝอยๆ    ขนาดที่โรงเรียนทุกคนยังชอบเล่นเลียนแบบท่าทางเหล่านั้นเลยล่ะ
จากจุดนี้เองที่ทำให้ผมรู้สึกขึ้นมานิดๆว่า ท่าทางการทำอาหารเท่ห์ๆแบบนั้น น่าจะทำให้เนื้อหอมได้เหมือนกันนะเนี่ย
(หัวเราะ)

ผมคิดเมนูอาหารขึ้นมาจากวัตถุดิบที่มีอยู่ในตู้เย็น

    พื้นฐานในการทำอาหารของผมไม่ได้แตกต่างไปจากตอนที่ผมอยู่ชั้นประถมเลย นั่นคือ
การเลือกเอาของที่มีอยู่ในตู้เย็นมาทำครับ จริงๆถ้าสามารถออกไปเลือกซื้อวัุตถุดิบทุกวันได้ก็คงดี แต่ช่วงไหนยุ่งๆ
แค่ซุปเปอร์มาร์เก็ตเองก็ยังไปไม่ได้เลย ดังนั้นพอกลับถึงบ้าน ผมก็จะเปิดเช็คของในตู้เย็นก่อนเลย แล้วก็ค่อยคิดต่อว่า
"เอาล่ะ อันนี้เอามาทำอะไรได้บ้างเนี่ย?" ซึ่งผมก็ทำแบบนี้จนแทบจะเรียกได้ว่าเป็นกิจวัตรประจำวันไปแล้วครับ
ไม่ว่าจะเหนื่อยแค่ไหน ผมมักอยากทำอาหารกินเองที่บ้านมากกว่าออกไปหาอะไรกินข้างนอก
อันที่จริง เมื่อวาน ผมมาถ่ายแบบให้กับหนังสือเล่มนี้ก็ต้องทำอาหารไปกว่าค่อนวันแล้ว แต่พอกลับถึงบ้าน รู้สึกหิวนิดหน่อย
ผมก็ยังคงเอาถั่วผัดกับเนื้อบดแล้วราดข้าวกินครับ แล้วก็ยังมีซุปที่ทำจากเนื้อไก่ หอมใหญ่ และข้าวโพดด้วย
จะว่าไป...กับข้าวเมื่อวานก็อร่อยเหาะไปเลยครับ
    จริงๆผมชอบช็อปปิ้งมากๆ อยากจะไปเดินเตร็จเตร่ตามซุปเปอร์มาร์เก็ต แต่กระนั้นก็ไม่ค่อยได้ไปดังที่หวังเท่าไหร่...
เวลาได้ไปซื้อของทีนึง ผมก็จะซื้อในปริมาณที่เหลือเฟือ แล้วก็มักจะเดินตระเวณตามร้านต่างๆ เป็นต้นว่า
ถ้าผักต้องร้านนั้นถึงจะสด.. ถ้าเนื้อต้องร้านนี้ถึงจะอร่อย.. อะไรแบบนั้น 
ยิ่งถ้าเจอเครื่องปรุงที่ไม่เคยเห็นมาก่อนก็จะซื้อไม่ยั้งเลย สรุปขากลับ ผมก็มักจะหอบหิ้วข้าวของ 5-6 ถุงกลับบ้านครับ
ดังนั้น ห้องครัวและตู้เย็นของผมจึงมีขนาดใหญ่ ลึกเข้าไปก็มีชั้นเครื่องปรุง ซึ่งเต็มไปด้วยเครื่องปรุงต่างๆมากมาย
ผมเป็นคนชอบซื้อโมเดลหุ่นจำลองคาแรคเตอร์ตัวการ์ตูนอเมริกันนะครับ
แต่การซื้อวัตถุดิบประกอบอาหารก็ทำให้อะดรีนาลินหลั่งได้พอๆกับตอนซื้อโมเดลหุ่นจำลองเหล่านั้น
เหมือนเป็นการเปิดสวิชต์ตัวเองเลยล่ะ (หัวเราะ)
เพราะงั้น ถึงแม้ก่อนจะออกไปซื้อของผมกำหนดไว้เลยว่า "วันนี้จะทำสุกี้ยากี้" แต่กระนั้นก็มักจะเพลิน
เผลอซื้อวัตถุดิบอื่นๆมาด้วย สุดท้ายก็กลายเป็นว่า "สุกี้ยากี้เอาไว้ทำวันหลังละกัน"
 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

ตามมาขอบคุณสำหรับคำแปลมากค่ะ น้องเบียร์
อ่านเพลินมาก ที่แปลมาก็ไม่น้อยแล้วนะคะ
อุตส่าห์สละเวลารีบแปลทันทีที่ครอบครอง
จะขอมาซึมซับเรื่อยๆ นะคะ

ปล.อิจฉาคนที่จะได้มาเป็นคุณแม่บ้านจัง

#2 By Omoco (124.122.230.213) on 2010-08-08 20:03

ขอบคุณมากๆที่แปลให้พี่อ่าน
(จริงๆก็ให้ทุกคนที่รักโมโคล่ะนะ)
อยากได้เป็นของตัวเองเหลือเกิน
แปะไว้เป็นวิชลิสต์อีกแล้ว

ไม่เป็นไรจ๊ะ ค่อยๆแปลไป
พี่ก็จะตามอ่านไปเรื่อยๆ
อ่านแล้วก็ปลื้ม ยังกับหนุ่มในฝัน
อยากได้พ่อบ้านแบบนี้ cry

#1 By MamiLuv on 2010-08-07 20:45